Vruchtbare Grond #10 - Day 3

Vruchtbare Grond expo

Met Half4, Raquelle Verheyen, Frederique Kraus, Ditta Sarfenstein, Renée Lion, Luca Barrios, Fanny Wellens, Melissa Van Havere, Eline Adriaensen & Saloua Aalillou, Alies Torfs, Leyla ben Mimoun, Louise Cremers, Céleste Buyle.

RAQUELLE VERHEYEN

Raquelle’s practice revolves around themes of consumption, transport, object manipulation and the absurdity of our material and immaterial world. Hybride-kar consists of mobile sculptures on wheels, inspired by the fragility of carrying belongings. They refer both to street vendors and to people without stable housing and look like moving shelters filled with stacked objects. Found materials are piled up and rearranged into forward-moving compositions, balancing between use and absurdity. By putting everyday leftovers in motion, Raquelle questions what it means to carry a whole world of possessions, both material and immaterial. It is not only about possessions but also about the ways people assign new meanings to themselves and the objects around them. Inspired by De Certeau’s idea that individuals creatively reinterpret what the market offers, her sculptures explore how everyday materials can be transformed and redefined through use, context and personal agency.

HALF4 | Huiswerk

Thuis is voor ons geen vaste plek maar iets dat telkens opnieuw wordt opgebouwd, afgebroken en hervormd. Geïnspireerd door Bringing Feminist Theory Home van Sara Ahmed vragen we ons af wat een thuis kan betekenen, vooral voor wie opgroeit en gesocialiseerd wordt als vrouw. Omgeven door beelden, verwachtingen, clichés rond zorg, schoonheid en toekomst.

In ons thuis creëren we een intieme ruimte om hierover te reflecteren. Een collectief huiswerk waar we samen bouwen aan geborgenheid en intimiteit. Een proces van maken, doorbreken, bewonen, herinneren en creëren.

FREDERIQUE KRAUS | Deck

A deck of cards, showing a collection of objects and photographs. No clear game to play, but a sequence of scenes inviting speculation, opening into endless narratives. Not quite sure what they might mean, perhaps they shouldn’t be used at all.

DITTA SARFENSTEIN

Tapestry as a kid (2024, tufting, 60x60, yarn, canvas).
Blurry, pixelated, faded, childhood picture of me. I wish no one had stepped on it.

In memory of my deceased animals (2025, tufting, yarn, canvas).
In the Renaissance, tapestries depicting hunting scenes were hung in castles, fortresses and homes.
In contrast, inspired by my childhood drawing, I made a tapestry of my domesticated animals.

RENEE LION

Van psychiaters met happy socks tot psychologen met paarden en de welbekende DGT-therapie. Hoeveel focus er ook ligt op inclusiviteit, als je niet in het systeem past, val je ernaast.
Ik laat je binnen in mijn werkplek:
de plek waar ik leerde hoe ik kan passen in onze maatschappij maar ook mijn ongefilterde zelf ben.

FANNY WELLENS | latex lover

Dit sculptuur toont een onderlichaam, gemoduleerd op de maker. Het haar fungeert als vormgever en tegelijk als indringer in een zogenaamd ‘zuivere’ ruimte. Het dringt zelfs door in mijn eigen ‘zuivere’ lichaam.

Het geluid dat onafgebroken klinkt, is de toeschouwer niet onbekend. Juist in die herkenbaarheid schuilt een vervreemding, die omslaat in ongemak. Wat het beeld uitspreekt, hoeven we niet te benoemen, we weten het allemaal. Een project mede mogelijk gemaakt door geluidskunstenaar Lucas Exelmans / @suiker_papa.

MELISSA VAN HAVERE

The paintings I created during this residency were inspired by the book ‘Muizenleven’ by Eva Meijer. Each year between one hundred and two hundred million animals are used in scientific research and testing. Mice are the most commonly used animal in these experiments. Even though a lot of research is being conducted on them, we know little about them. With my works I want to raise awareness and empathy for these little creatures and show them as individuals with agency.

[ELINE ADRIAENSEN & SALOUA AALILLOU](Eline Adriaensen & Saloua Aalillou) | Honey I’m Home

Coming home begins with a thud, a sigh, a glass of water. Rituals that look ordinary, yet belong only to this body, this household and this life. Here, shoes mark the floor, a single coat hanger holds its jacket, and a key finds its place, all curated by the non-standard resident. There is no prescribed sequence and thus no flatpack logic. This installation traces those personal rituals and shows them as a choreography of arrival. It asks why spaces are standardised when their residents are not. The room learns from the body. Through the assembling of reclaimed materials and the dimensions at hand, the installation takes shape, demanding an adaptive attitude and results in refined detailing.

ALIES TORFS | It’s always ourselves we find in the sea

Alies is a collector first and an artist second. Her photography comes from an impulse to capture and preserve every fleeting moment. Her storytelling happens the way it happens in our own lives: we sort and sift through memories and try to understand the common threads and patterns they reveal.

One such common thread in her imagery is water. Visually, it is endlessly flexible: transparent or opaque, roughly textured or extremely smooth, taking on whatever color and light seems to surround it. Much like memory, it is molded by its environment and can either perfectly reflect it or distort it. And just as memories are being pushed by the unceasing passage of time, water seems to constantly be on the move. Tracing its path and understanding its flow, we hope to find a logic to teach us how to control this element. In the same vein, we aim to sculpt a story from our lives.

LEYLA BEN MIMOUN

Leyla creates installations that start from ceramics and everyday objects. Using glazes, shapes, and textures reminiscent of domestic spaces, she gives the familiar an unexpected twist. The objects often bear traces of imperfection, which are permanently captured in the ceramics. What is usually fragile or temporary turns in something enduring. In one of her recent installations, a carpet made of sand serves as the base. Ceramic objects are placed on top, interrupting the pattern and creating new connections. The sand refers to impermanence, while the ceramics embody durability. Together, they create a tension between what remains and what disappears.
Her work exudes an intimate atmosphere and explores the way we experience the everyday. Accessibility is central: anyone should be able to connect with the work without prior knowledge. At the same time, it invites viewers to look at the familiar in a new way and discover fresh perspectives on everyday life.

LOUISE CREMERS (LIETAR) | Recharger

For Vruchtbare Grond I am making the work “Recharger”, which is built up of felted wool and intertwined woolen cords. Old, discarded electrical cords – waste material of capitalist production that would otherwise be thrown away – also make their way into it. Its shape is inspired by an insect’s cocoon – suggesting a comforting space for processing that allows for transformation to happen. Visitors can stand under the work to take a break, as it partly shields them from the other surroundings. At the same time, the work itself can be seen as an organism that is in the process of recharging.

The cocoon shape can be associated with wool-damaging moths, to reflect on the vulnerability of places of shelter and the precarious balance between different species cohabiting the earth. The wool is naturally dyed with madder and cochineal, so the work is created in collaboration with diHerent beings – plants, insects, sheep, a human body – and reflects which colors and textures our bodies were capable of achieving. With this piece, I want to emphasize the need for care, softness and rest, in contrast to the harsh, fast-paced, individualized society we live in.

CELESTE BUYLE

Céleste Buyle is een performance- en installatiekunstenaar. Haar inspiratie vind ze in alledaagse gebruiksvoorwerpen en handelingen. Al bestaande, alledaagse objecten worden gereproduceerd in een nieuwe materialiteit en voorgesteld in een nieuwe context. De replica’s van alledaagse objecten creëren nieuwe verbanden doormiddel van de acties van hun nieuwe gebruik.

Objecten die uit hun originele context worden getrokken worden ontdaan van hun functionaliteit en worden symbolen van een verloren herinnering en personages in een nieuw verhaal.

Met haar werk wil ze op de ruimte, waarin ze zich bevinden, reageren en nieuwe associaties in deze ruimte bij de toeschouwer activeren. Zoals bijvoorbeeld bij ‘fluitketelconcert’ waarbij 12 fluitketels op elektrische vuurtjes, ieder afzonderlijk ingesteld op timers, een concert spelen georchestreerd door de kunstenaar.

In haar performances zet ze deze gedachtegang voort door eenvoudige en repetitieve handelingen via het lichaam en objecten te vertalen. Ze speelt met de verwachting van de kijker en de herkenbaarheid van objecten.

BOSLABS - Soundvoice

Soundvoice – de stad als concert
Elke stap door de stad is een concert. Sirenes, wind, een basketbal op het plein en motoren mengen zich met stemmen, geroezemoes en flarden herinnering. Wat voor de één lawaai is, klinkt voor de ander als thuis. Wat hoor jij? Samen met jongeren en begeleiders van Boslabs ontwikkelden we Soundvoice: een methode die het oor en stadsgeluid centraal stelt. Tijdens soundwalks en door het maken van veldopnames ervoeren we hoe geluid gevoelens losmaakt, herinneringen oproept en verhalen zichtbaar maakt.
_{Soundvoice is ontwikkeld door Boslabs in samenwerking met Lieven Martens, onder begeleiding van Marjan Moris en Pieter Cools aan de Universiteit Antwerpen.}