Michiko's praktijk begint bij spoken word maar eindigt daar niet, poëzie schrijven en opvoeren is slechts de basis...
Waar ben je nu mee bezig?
Mijn werk start vanuit tekst en vloeit verder uit met beweging: wanneer de woorden uitgesproken zijn, maar het lichaam nog iets te zeggen heeft als drager van emotie en herinnering. Ik noem het bewust “movement”, omdat het niet vertrekt vanuit één specifieke dansstijl of choreografie, maar geïnspireerd is door verschillende vormen, waaronder butoh.
Het is geen centraal vertrekpunt. Het gaat mij eerder om hoe het lichaam kan spreken waar woorden stoppen. In mijn huidige werk onderzoek ik hoe al die elementen (tekst, beweging, muziek en beeld) samen een geheel kunnen vormen.
Wat is er zo speciaal aan butoh?
Butoh ontstond als een naoorlogse performance in Japan. Langs de ene kant toont het schoonheid in pijn en lijden, langs de andere kant het menselijke en natuurlijke tezamen. Het is een interessante manier om het lichaam te gebruiken.
Tegelijk is het slechts één van de invloeden binnen mijn werk. Mijn praktijk blijft breder dan dat en zoekt naar een eigen vorm om een onvermijdelijk deel van de mensheid tentoon te stellen.
Met mijn woorden praat ik over verlies en rouw. Dit zijn delen van het leven die we liever vermijden, maar mijn werk gaat evenzeer over liefde, verbinding en wat daarna komt. Door middel van beweging open ik een andere laag en bied ikconfrontatie. Het werk vertrekt niet vanuit een vaste choreografische vorm, maar vanuit het lichaam zelf: menselijk, lichamelijk, verkennend.
Hoe ziet je achtergrond eruit?
Ik studeerde eerst toerisme, later Kunst- & Cultuurbemiddeling, waar ik interesse ontwikkelde voor toegankelijkheid in de kunsten. Momenteel volg ik een postgraduaat Cultuurmanagement om te verkennen hoe ik mijn impact in de cultuursector kan verbreden.
Zie je toerisme nog als een belangrijk onderdeel van je achtergrond als kunstenaar?
Natuurlijk! In toerisme moet je voor je cliënteel alles mogelijk maken op hun reis,zodat ze de beste tijd hebben en zich geen zorgen maken. Genieten van een nieuwe cultuur zitten daarbij inbegrepen. Die filosofie is met mij meegegaan nu ik in de kunsten werk, zowel in mijn werk als performer en in mijn rol achter de schermen.
Toegankelijkheid: iedereen heeft recht op kunst: het beleven & maken.
Wat zijn je interesses en inspiraties?
Mijn eigen ervaringen zijn een voorname invloed op mijn werk. Ik ben bijzonder geïnteresseerd in het potentieel van persoonlijke verhalen als een collectieve stemvork. Mijn persoonlijke connectie met Japan bijvoorbeeld beïnvloedt mijn artistieke wereld thematisch en esthetisch.
Vanwaar komt je interesse voor Japan?
Mijn connectie met Japan komt via mijn grootouders. Mijn grootvader heeft er gewerkt en mijn grootmoeder reisde vaak met hem mee. Na het overlijden van mijn grootvader werd het voor haar belangrijk om die verbondenheid niet te laten verdwijnen, en die interesse door te geven. Zo is die ook bij mij terechtgekomen en toonde ze beetje bij beetje de cultuur.
Zij koos ook mijn naam, Michiko, wat “kind van de weg” betekent. Die betekenis draag ik met mij mee. Het idee dat ik mijn eigen pad mag vormen. Het is een lijn die door mijn werk loopt, soms expliciet, soms subtiel.
Mijn solo-performance bij Vruchtbare Grond heet Heartbreak Diaries / もういちど , het laatste puzzelstuk van een bepaald hoofdstuk.
Binnenkort ga ik drie maanden op reis om te ontdekken wat Japan voor mij betekent, en ik voor Japan kan betekenen. Nog één performance en dan vertrek ik even uit België.
Hoe zie je de politieke kracht van kunst?
Ik zou het label “politiek” niet zelf op mijn werk plakken, maar ik ben me ervan bewust dat het zo gelezen kan worden. Als ik mezelf profileer als een “Queer artist”, verwachten mensen kunst over alleen maar Queerness, terwijl mijn kunst enkel Queer is omdat ik dat ben. Mijn aanwezigheid op scène, als non-binair persoon van kleur, is op zich al politiek.
Tegelijk vertrekt mijn werk niet vanuit een expliciete politieke boodschap. De inhoud focust op universele thema’s zoals liefde, verbintenis, verlies en kwetsbaarheid. Op die manier probeer ik werk te maken dat zowel persoonlijk als herkenbaar is.
Waarvoor ga je de residentie bij Bosacademie gebruiken? Wat ga je doen met je tijd en ruimte?
Bij spoken word sta ik op het podium met een microfoon en mijn schrift. Daar wil ik van weggaan, daarom heb ik de theaterzaal, die ruimte geeft mij de kans geeft om breder te denken. Mijn gedichten blijven de basis, maar ik onderzoek hoe ik een volledige performance kan opbouwen waarin verschillende elementen samenkomen.
Ik wil werken met scenografie, projectie en licht, en speel met het idee om scenes te
reconstrueren in de ruimte.
Dit is het moment om te experimenteren en mijn praktijk verder open te trekken.
Zijn er dingen die je het publiek wil meegeven?
Eigenlijk is dat nauwelijks de kern geweest van mijn kunst.<br<
In mijn kunst ga ik in reflectie. Ik geef woorden aan mijn gevoelens en ervaringen maar ik zie het leed dat het publiek met zich meebrengt wel. Aandacht geven aan mijn persoonlijke ervaring, performen en delen met mensen, dat is exposure therapy voor mij.
Bij dit optreden nodig ik het publiek uit om mee door die ervaring te gaan. Niet alleen het liefdesverhaal, maar ook het verlies en alles wat daarna komt.
Het is geen verhaal dat enkel verteld wordt, maar iets dat je samen beleeft.
Kom mee in mijn verhaal, deze keer wel.